|
KACIK POEZJI Szanowna
Redakcjo, Link do mojej strony z poezja: www.moss.dzs.pl
A oto kilka wierszy, ktore otrzymalismy od autora. Wszystkim zainteresowanym udostepnimy adres autora po uzyskaniu jego zgody.
DWIE WIEŻE – CZYSTA MATEMATYKA ...
NIC ZGOŁA ... Zbójna, 25.10.94
Wyrzucony rankiem poczuciem obowiązku pośród oślepłych skrzyżowań jesiennego deszczu powierzyłem los wąskiej nitce asfaltu rzeźbiącej ziemię ojców ...
Nic zgoła w tym nie było prócz zapowiedzi tułaczych świateł zewsząd żegnanych w obce strony oprócz kilometrów ogłupiałych pod kołami słupów z trudem omijających prędkość dla stęsknionego jutra ...
Nic zgoła w tym nie było zanim nie poznałem swojskości Rutek metropolii krów powściągliwych środkiem drogi rozkołysanych bez obawy klaksonu i pastucha i bez słowa...
Nic zgoła w tym nie było prócz chwili refleksji Kurpiów nowogrodzkich uśpionych skansenem oprócz obietnic miłości drewnianych kościołów nadzieją rzeźbiących zrozpaczonych i życia cmentarzy w środku życia mimo śmierci ...
Nic zgoła w tym nie było zanim nie odkryłem źrenic przodków w surowym drewnie świątków dobrotliwych przygarniających nadzieją pod zamyślone kopuły nawet najmniejszych desperatów
Nic zgoła w tym nie było zanim nie zawstydził mnie Zbójnej porządek wyłożony jak na stole zanim nie powąchałem zielonych i brunatnych pajd gładko sczesanych pól zanim nie pochyliłem czoła
Wtedy przydrożne sosny rozpostarte wiekiem opiekuńczym cieniem nad przejezdnymi rozkwitłe i dziewczyny na rowerach w przyszłość wpatrzone z chrupiącymi koszami chleba w bagażniku dla niecierpliwych dzieci nakarmiły oczy nawet ślepca ...
Wtedy Łyse zdały się najpiękniejsze w kolorowej przedustawności bezwietrznego spokoju zapachem swojskości zagród mgłą zadumy uśpione najpierw w wieczności później w niebycie za naszymi plecami ...
Wtedy białe bezlistne brzozy wystawiły na próbę mój smak zawstydziły pamięć niepamiętliwych źrenic i rozczochraną pochopność rozsypały w koło
Wtedy rozpanoszył się ład pośród nawoływania psów między stogami drzemiącego siana i zakwitł głos koguta ledwie słyszalnego w uśpionych uszach kurników
Wtedy chybotliwe gałęzie mądre instynktem wieków pędzących w zadyszce na ludzkim karku i obojętne na los człowieka według ludzkiej miary zamazując krajobraz bez namysłu zmieniły wszystko w krople deszczu ...
Tu wśród olch wyniosłych strażników najpiękniejsza rosochata panna na szczęście obiecuje matczyny sen przemęczonym z dalekiego świata
Tu Dęby to nie tylko drzewa ale ludzie i ich domy powszednie tygodnie i niedziele i mądre wróble medytujące na drutach po szyję w absolucie bez wyrzutu bez skargi...
Tu las zasadził zadumę wspomnień powabnego lata wiosny i zimy, i stu lat minionych ziemi splamionej przymusem powracającym do mnie i do naszych synów teraźniejszością gestów i wciągle nieprzejrzaną przyszłością...
Nic zgoła w tym nie było...
W DRODZE DO DĄBROWY Dąbrowa Białostocka, 22.06.84
Jadąc mijam nieznane stacje - wiedzcie najmniejsze że ruch końskich pysków jak wy jest ruchem moim a strachy na wróble w moich rosną garniturach Przystaję wpół zawrotu głowy by wnet śpieszyć gdzie ogony krowie gryce drogowskazem najwznioślejszym a buzie dzieci połamanych płotów najmilszym semaforem Huśtawek wzgórków westchnionych zbóż wierzb zbłąkanych dróg niecierpliwych uszu owczych piasków bez wskazówek bez drożników nie szukam - idą same ... I jak miałbym nie wiedzieć gdzie szlaki wronich skrzydeł łopotliwe sosnowej armii na apelu wiarę dają spolegliwą Tam pachnącą znachodzę i choć pióro skrzypi maczam w pochyleniu karku codziennym
WYTRWAŁA Zakopane, 9.09.84
Byłaś wytrwała stopy w kamieniach ostrych zostawiłaś - stękały nieme z wysiłku Rosłaś nimi aż wzrok twój zawisł wysoko na turniach chropawych i nisko w dolinach upadłych obok mego Wnet uszy nasze z wiatrem pofrunęły ku strumieniom szemrania na wyścigi... Zanim ze szczytu Nosala wzruszeni spłynęliśmy w zakola przepaści szerokiego traktu pod reglami - póki one wyrosły i zanim pomarły dłonie w cieniach drzew i łodygach traw zgubiłaś bez reszty Drżące znalazłem i poznałem ... Potem już tylko skały kłaniały się nam nisko a my im w odzewie Nim tęsknotę ukoił plusk Bystrej jednostajny drżenie powiek zgubiliśmy na zawsze...
Białystok, 21.06.81
Kiedy smukła idziesz włosy zadumę na twym czole znaczą - jesteś kobietą ! Gdy zdążając niespiesznie od Lagesz do Akadu horyzont nasycasz pszenicą i jęczmieniem - jesteś mi kochanką ! Kiedy spoczywasz znużona napełniwszy Dwurzecze urodzajem a uda twoje ścielą je szafranem - jesteś mi żoną ! Inanno boska gdy spoglądasz ufnie stopy twe jak Eufrat i Tygrys wiodą do Sumeru - krzyczę więc - niech ensi zwołuje lud bogobojny !
NIE WIEDZIELIŚMY... Rytro, 11.08.95
Nie wiedzieliśmy, że zaniosą nas oczy nasze tak wysoko, na spotkanie Rytra w stromiźnie zieleni, świergotu dzieci zaklętego w murach warowni czujnej nad Popradem, pośród strzeliste świerki w splątanych strumieniach, między kamienie skrytego wytchnienia w dolinach Chrobrego. Nie wiedzieliśmy, że uniosą nas nogi nasze tak wysoko, wąską ścieżką na rumakach chłopięcej wyobraźni, ponad zieloną Roztokę, stromą nadzieją ku Obłazom, pośród wścibskich chałup i dalej między kamienie opłotków wiejskiego gwaru psów, w zachwyt bukowych zboczy, tajemnych karmicielek własnych marzeń - prosto w dłonie spragnionego wytchnienia kochanków. Nie wiedzieliśmy, że zaniosą nas serca nasze tak wysoko, łąkami rozwichrzonego siana chybotliwymi drogami w zgłodniałe doliny, ścieżkami ludzi upartych przez stulecia aż po chmurne skrzydła wiatraka obiecującego życie zaklętymi ramionami, raz w górę, raz w dół ku radości, do oddechu ponaglanego, wprost w ujadanie psów, w rozgrzanych zagrodach Makowic. Otrzyj łzy niepotrzebne, niech popłyną kiedyś na spotkanie modrzewiowych wspomnień ...
MY TĘ MIŁOŚĆ... Białystok, 4.03.99 My tę miłość hodujemy codziennie nosimy ją na rękach, jak świętą Karmimy kanapkami przy drewnianym stole do snu usypiamy gdy zmęczona ... Wspominamy ją, jak rosła codziennie w tornistrach naszych dzieci Na zakurzonych fotografiach sprzed lat rozpoznajemy ją według wzrostu ... Obcałowujemy ją naszymi wnukami pieluchami owijamy starannie Zasmarkanymi nosami wycieramy o chustki - nosimy ją na rękach, jak ikonę ... ... Choroszcz, 3.09.2001 Dom nasz zawieszony między łańcuchami rozkołysany marzeniem ziemi i nieba wspólnego losu wybieranego latami na jednym z końców świata Drogi Mlecznej ... Pierwszy łańcuch pochyla nas ku ziemi ogniwem po ogniwie, mozolnie splotem po splocie schylonego karku Jedną po drugiej zanurza nasze ręce między kamienie ... Drugi łańcuch mnoży nasze plecy przez wszystkie algorytmy przedwczesnego świtu Napięciem mięśni zgłodniałych wolą trwania przedkłada jeden dzień nad drugi i nad gwiazdy ... Trzeci łańcuch prowadzi nas za rękę codziennie po drogach i bezdrożach po znanych ścieżkach wśród błądzących na spotkanie najważniejsze ... Czwarty łańcuch liczy ranne stopy skwapliwie oswajające ostre kamienie Znajome utrapienia bierze za dobrą monetę z ciężarem niepomiernym bierze się za bary ... Piąty łańcuch unosi nas ku niebu ogniwem po ogniwie, krok po kroku w wyżyny aspiracji nieposkromionej wyobraźni myślą na przekór grawitacji - ku pewności ... Szósty łańcuch zniewala naszą wolę bezduszną determinacją od urodzenia linią horyzontu umykającą przed pragnieniami aż zmęczone zamkną oczy ... Siódmy łańcuch uwalnia nas od wszystkiego za niedolę naszą w ziemi naszej obiecanej Przelęknionym rankiem i wieczorem przyzywa czas innego jutra ... Ósmy łańcuch karze nas za nierozsądek i każe myśleć o ośmiu ścieżkach zbawienia najpoważniej w każdej chwili wieczności póki istniejemy na zawsze ...
DWIE WIEŻE – CZYSTA MATEMATYKA ... Choroszcz, 11.09.2002
Dwie wieże, jedna myśl Rosły, żyły, liczyły - jedna wieża plus druga wieża Strony świata zachwalały światu podzielonemu na dwa Zachody dodawały do wschodów sumiennie słuchały, obiecywały, wierzyły ... Nie odczytały algorytmów - nie pojęły ... Runęły ! Jeden świat plus dwie wiary - to dwa światy Dwa światy razy jedno pragnienie razy dwie metody i jeden cel to żal nierówny jedności ... Dwa światy równe trzem szaleństwom - każde z osobna i wspólne Jedno szaleństwo, to tysiąc śmierci każda śmierć nie równa drugiej i równa Dwa stalowe ptaki, to o dwa mniej i za dużo o dwa to jedno celne trafienie w chybiony cel ... Dwie pamięci plus teraźniejszości dwie plus wartości przodków w setnej definicji minus jeden rozum to wciąż młode zmartwienie ... Jeden płacz, to nie jeden śmiech Łza mianownikiem zbyt małym dla myśli Dwie otarte łzy – to dwie nowe - tysiąc, to o dwie za mało o twoje i o moje dwie ... Jedno okrucieństwo - o jedną więcej, o sto ? Równanie nie spełnione ! Jedno szaleństwo nie wystarczy śmierci - śmierć, to nie życie ! Mury nie równają się ścianom gruzy – murom ... Nie przeliczyłyśmy jeszcze algorytmu śmierci - to nie możliwe że upadłyśmy tak nisko ?
- niepoliczonym 11.09.2001 - w pierwsz ą rocznicę !
|